แสงดาวสุกสกาว พราวท้องฟ้า
สายลมหวน ย้อนพา ใจหวั่นไหว
ม่านหมอกเมฆ ลอยละเลื่อน เคลื่อนตัวไกล
ไหวเอนกาย อ่อนข้อ ตามแรงลม
สู่เส้นทางความมคิด กับชีวิต ที่ตรงข้าม
หลายหนทาง ขวากหนาม วิกฤตฝ่า
เฝ้าคิดหา นำพา ชีวาที่สดใส
แม้นเติบโต เจริญวัย ใจคงหวั่น
เพราะเหลือฝัน ที่ยังใฝ่ ใช่แค่ลม
(เขียนเมื่อวันที่ 1 ต.ค. 53)
(วันที่ฝนตกโปรยปราย แต่ยังคงนอนไม่หลับสักที เพื่อเป็นกำลังให้กับตนเองและสำหรับใครหลายคนก้าวเดินต่อไป ด้วยใจที่มุ่งมั่น เราต้องพังทลายกำแพงใจให้จงได้)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น